Heel even waande ik mij op Venice Beach. In de zon, met een veelbelovende carriere als filmregisseur voor me. Beetje  netwerken in kantoren van de studio’s, mijn nieuwste film onder de arm, op weg naar wereldberoemdheid.  In werkelijkheid regende het. Het was een grijze, troosteloze dag van het type dat je snel graag vergeet. Ik zat in het museumcafé (met prachtig uitzicht,  dat wel). De trots van de Arnhemse academie, de jonge regisseur Sil van der Woerd was even over uit Hollywood. Hij liet zijn nieuwe film zien. Die komt tijdens MIA in het museum, en ook bij Focus filmtheater gaat Sil veel werk laten zien. Die film is een videoclip, een minispeelfilm waarin een zingende dame langzamerhand een jurk van suikerspinnen krijgt. Hij groeit als het ware aan. Uit haar handen groeit het ook, roze, met een glinstering. In een unheimische mijnschacht waar het enorm regent steekt dat zachte spul vreemd af. Een knap staaltje computeranimatie, waarin je nauwelijks ziet wat echt is en wat niet. Het is de specialiteit van Sil, daarom wil iedereen met hem werken daar in filmland. We bestookten hem met vragen. En of het niet raar was weer even hier te zijn. ‘Ik wilde weer fietsen’, zei hij, ‘Maar ik kon mijn fietssleuteltje niet meer vinden.’ 

Inge Pollet