In augustus begon ik als projectleider van het kunstfestival Made in Arnhem. Achter mijn computer in het museum dacht ik na over wat er allemaal moest gebeuren. Af en toe dwaalde ik door de zalen. Die mag ik tijdens het festival ook geheel naar eigen inzicht volhangen. Een nogal indrukwekkend vooruitzicht. Ik besefte, achteraf gezien, maar half hoe groot het project zou worden. Maar al snel werd Made in Arnhem het gesprek van de dag, voor het gemak afgekort tot MIA. En MIA is overal, altijd. MIA is mega geworden. Het festival gaat namelijk over het culturele netwerk van Arnhem en daarbuiten. Zulke netwerken hebben standaard de gewoonte dat er veel te doen is. Vooral in het weekend. Een festival als MIA leiden kan alleen als je totaal gepassioneerd bent, dus vooruit, hup, weer naar de een of andere opening. Best gezellig ook. Ik spreek over MIA-kunstenaars, het MIA-boek, MIA-plannen, MIA-broodjes en MIA-bubbels op het te organiseren MIA-feest. MIA is een codewoord geworden. Daar moet je mee oppassen.  Af en toe loslaten dus. Maar hoe? Vriendin J. demonstreert: ‘Diep ademhalen, door de buik en dan weer uit. Schudden met die handen, zo ja, loslaten.’ Ik heb me dus voorgenomen geen weken meer te draaien waarin mijn dochter zich afvraagt wie die mevrouw is die op zondag Chinees haalt. Zo liep ik laatst welgeluimd in een MIA-loze week vakantie naar een terras. ‘Hee MIAAAA!’ klonk het vrolijk.‘Goed man, van de Mondriaansubsidie!’ Ik kletste enthousiast mee. Daarna ging ik naar de WC. Hoe ging het ook al weer? Diep inademen..

Inge Pollet