Manchester, 1957
De organische architectuur van het lichaam vormt een belangrijk uitgangspunt in het werk van Adam
Colton. De vormen van zijn beelden zijn vaak gebaseerd op botfragmenten, die extreem worden uitvergroot. Het gaat Colton er echter niet om het menselijk of dierlijk lichaam weer te geven. Eerder streeft hij naar een complex samenspel van ritme, maat,  oppervlaktestructuur en de huid van zijn sculpturen. In de huid schuilt een  spanning tussen interieur en oppervlak. De vloeiende oppervlakken leiden de zintuigen langs, in en rond het beeld,  maar lijken ook een verborgen wereld te omvatten. De suggestie van ruimte wordt versterkt door holtes en bulten in het oppervlak. De lichtval over het oppervlak toont de sculptuur telkens anders. Colton snijdt en giet zijn sculpturen uit kunststoffen als polyurethaan of uit  aluminium. De laatste jaren maakt hij veel sculpturen die aan de muur hangen.
Deze Blobs hebben ronde vormen, waarvan het gezwollen oppervlak onder grote spanning lijkt te staan. Door de deukjes in het oppervlak ontstaat echter  tegelijkertijd de indruk dat ze dreigen leeg te lopen. Ook deze beelden hebben iets lichamelijks door de grillige vormen  en de ronde, bijna wulpse uitsteeksels. De ondefinieerbaarheid van Colton’s sculpturen is bewust gekozen. De kijker  wordt hierdoor uitgenodigd zelf te  associëren.