Armenië, 1973
Karen Sargsyan werkt voornamelijk met sculpturen en installaties. Deze bestaan uit representaties van mensen en situaties in de vorm van theater. Ze vormen een spel waarin hij de indrukken en invloeden van buitenaf probeert te laten verdwijnen. Wat er overblijft is de kern en het onbeschreven blad van hoe de dingen in wezen zijn. Sargsyan werkt met twee verschillende materialen. De eerste is klei. Ieder mens is een product van de filosofie en de manier van denken die overheerste in zijn sociale en culturele omgeving tijdens zijn opvoeding. Hij beschouwt deze invloeden als fabrieken die de mens vormen tot wat hij is. Met het materiaal klei wilt Sargsyan in zijn werk deze fabrieken tot uitdrukking brengen. De techniek die hij gebruikt om de klei te bewerken zijn verschillende indrukken van technische materialen in de klei. Hij wil zo de gelaagdheid en de complexiteit van de indrukken binnen de maatschappijen op een letterlijke manier vertalen. Zijn installaties zijn een spel waarin de hoofdpersonen als heilige wezens uit een theaterstuk en vervaardigd uit papier, de fabrieken van het spelbord proberen te vegen. Om deze reden zijn de ui klei vervaardigde objecten al gereduceerd tot als het ware archeologische artefacten. Deze representeren zowel de bron, namelijk de fabriek, als het in proces zijn van het werk zelf. Er zijn twee hoofdvragen in het werk van Sargsyan; Hoe zou de mens er integer uit zien zonder deze fabrieken, de ware kern van het wezen. En hoe zouden deze ware wezens, terugkijken naar de generaties die onderhevig waren aan al deze processen. Het werk van Sargsyan laat als een ouderwetse film zien hoe de ware wezen de fabrieken verjaren. Hij denkt dat zijn werk een proces aangeeft dat altijd al gaande was. Het is menselijk om puur te zijn en het proberen te verjagen van de fabrieken is een proces dat altijd aan de gang is. Hij kijkt naar de invloeden die mensen ondergaan in hun leven als naar een theaterstuk. Enerzijds wilt hij in zijn werk dit spel weergeven. Anderzijds wilt Sargsyan de reductie en de purificatie laten zien. Zijn werk is geen statisch beeld, maar het geeft een actief proces weer, waarin deze schoonmaak wordt uitgebeeld. Het bovenstaande idee achter zijn werk is utopisch en in die zin ook theatraal. Deze werkwijze geeft een knipoog naar de uitvoering van zijn werk en vormt als het ware een theater binnen het theater.